Нелюбовь (белорусский яз.»)

- Што ж сёння на вячэру прыгатаваць? - думала Ларыса, трызняючы дадому па занесеным снегам тратуары. - Хочацца чаго-небудзь смачненькага. Хоць рондаль з супам, звараным з вечара, стаіць у халадзільніку, думка пра яго далёка не радуе.

Жанчына не спяшаючыся ідзе з працы, атрымліваючы асалоду ад надвор'ем. Было адносна цёпла, усяго-то градусаў пяць-шэсць марозу. Бязветраны. Сонца не відаць ужо некалькі дзён.

І раптам з неба паляцелі буйныя сняжынкі-адна, іншая, трэцяя.... Потым часта пасыпаліся, закружыліся карагодам.

Дадому Ларысе ісці зусім не хацелася. Муж, напэўна, ужо дома. А дачка-шасцікласніца хутчэй за ўсё ў школе. Яна ў гэтым годзе вучыцца ў другую змену.

Ідзе ціхенька Ларыса, пазіраючы ўверх, раз-пораз падстаўляючы далоні ў яркіх рукавічках пад што падалі шматкі снегу.

Крочыць, успамінаючы мінулае. Здаецца, што зусім нядаўна выйшла замуж, а ўжо чатырнаццаць гадоў за плячыма.

Чаму ж няма радасці ў жыцці? Куды дзелася, куды выпарылася іх з мужам каханне ... бо замуж-то яна выходзіла за каханага.

Ларыса даўно заўважыла, што ў апошнія год-два муж стаў яе часцяком раздражняць. Здаецца ёй, што ён усё не так робіць, не так кажа, не так есць…

А яшчэ гэты яго храп па начах. Ён проста не дае ёй заснуць. Яна нават купіла сабе берушы, але так і не змагла імі вопользоваться.

Жыць з мужам Ларысе станавілася з кожным днём усё цяжэй. Ёй здавалася, што ён яе зусім не разумее і што яны зусім з ім розныя, не падыходзяць адзін аднаму. І дзівілася, як магла калісьці выйсці за яго замуж.

- Можа развесціся нам? - стала закрадвацца ёй крамольная думка.

Спачатку Ларыса і сама палохалася гэтай думкі. А потым тая паступова стала авалодваць ёю. І Праўда, хутчэй за ўсё, трэба развесціся...

А муж быццам і не заўважаў яе халоднасці. Трымаўся з ёй як звычайна – роўна, спакойна. Часам, праўда, лавіла яна на сабе яго погляд, напоўнены смуткам.

Ішлі дні за днямі. Нарэшце, настаў час, калі Ларыса ўжо была гатовая пагаварыць з мужам пра развод.

- Усе, у гэтыя выходныя пагавару з ім. А там будзь, што будзе, - раніцай у аўторак вырашыла яна.

У сераду яны, як звычайна, абодва адправіліся на працу. Але дадому ён больш так і не вярнуўся.

У той дзень ёй патэлефанавалі яго калегі і распавялі, што яму нечакана стала дрэнна. Выклікалі хуткую, але пакуль тая прыехала, яго сэрца спынілася.

Пасля яго сыходу Ларыса доўга не магла прыйсці ў сябе. Пустата ў хаце прыгнятала яе.

Толькі цяпер яна ўсвядоміла, як ёй не хапае мужа, які ён быў родны і каханы. А яна... яна столькі часу крыўдзіла яго сваёй нелюбоўю. А ён любіў яе і цярпеў. Пакуль хапала сіл.

Павярнуць бы час назад. Але, на жаль…